Black Sabbath.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Black Sabbath | |
 Black Sabbath podczas koncertu w 1999 roku. |
|
| Rok założenia | 1968 |
| Pochodzenie |  Wielka Brytania, Birmingham |
| Gatunek | hard rock, heavy metal |
| Wytwórnia płytowa | Vertigo, Warner Bros., Sanctuary, I.R.S., Reprise, Epic |
| Aktualni członkowie | |
| Ozzy Osbourne Tony Iommi Geezer Butler Bill Ward Scott Warren |
|
| Byli członkowie | |
| Ronnie James Dio Vinny Appice Ian Gillan Geoff Nicholls Tony Martin Cozy Powell Neil Murray Bobby Rondinelli Laurence Cottle Terry Chimes Jo Burt Bob Daisley Bev Bevan Dave Spitz Eric Singer Glenn Hughes David Donato Ray Gillen |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Black Sabbath – brytyjska grupa grająca hard rock i heavy metal z Birmingham, główny prekursor gatunku heavy metal.
Spis treści |
edytuj Biogram
Grupa powstała w roku 1968 jako kwartet założony przez nastoletnich przyjaciół. Jego pierwotny skład tworzyli: Anthony "Tony" Iommi, William "Bill" Ward, John "Ozzy" Osbourne i Terence "Geezer" Butler. Tony Iommi, gitarzysta prowadzący zespołu, uległ wypadkowi, w którym stracił opuszki palców prawej ręki. By grać dalej, skonstruował plastykowe wkładki na palce. Mimo tego gra na gitarze wciąż sprawiała mu zbyt wiele bólu i Iommi zmniejszył napięcie strun strojąc gitarę niżej. W ten sposób zrodziło się charakterystyczne dla zespołu, oryginalne brzmienie. Nisko grająca gitara, na której powtarzano ciężkie riffy, także ciężko brzmiąca sekcja rytmiczna w połączeniu z dramatycznym, niekiedy histerycznie brzmiącym śpiewem Osbourne'a, nadała muzyce Black Sabbath niepowtarzalny i pesymistyczny nastrój. Dopełniały go ponure teksty, utrzymane zazwyczaj w stylu makabreski, czasem o tematyce okultystycznej. Większość utworów grupy z pierwszego okresu jej działalności ma regularną strukturę pieśni trzyczęściowej. Otwierająca część zawiera krótki pasaż instrumentalny i dłuższą partię wokalną. Część druga jest wyłącznie instrumentalna, niekiedy rozbudowana. Część trzecia, zakończona krótką codą jest zwykle wiernym powtórzeniem pierwszej części.
W ciągu pierwszych dziesięciu lat swej działalności grupa stała się jednym z najbardziej znaczących zespołów hardrockowych. W 1979 z grupy odszedł Ozzy Osbourne, który rozpoczął karierę solową. Po jego odejściu Black Sabbath kontynuował działalność ze zmiennym szczęściem, starając się zachować swoje oryginalne brzmienie mimo dalszych zmian personalnych. Jedynym muzykiem, który w niej pozostał z pierwotnego składu jest Tony Iommi. Grupa gra dziś ponownie w swoim pierwotnym składzie.
edytuj Historia
Pierwszy album grupy, Black Sabbath odniósł sukces w (1970). Następny, Paranoid (też 1970), był już wielkim sukcesem w USA i Wielkiej Brytanii.
W 1971 powstaje kolejny hit, płyta Master of Reality. Z nowości – na albumie obecne są utwory akustyczne (Solitude). Kolejna płyta Vol. 4 (1972), była najbardziej dojrzałą płytą grupy.
W tym czasie grupa była jedną z najpopularniejszych na świecie.
Sabbath Bloody Sabbath wydana w (1973) to kolejna płyta, która potwierdza wysoką klasę zespołu.
Zespół napotyka na trudności: silne uzależnienie od narkotyków, problemy z zarządzaniem zespołu, eksperymenty z muzyką, zmiany na światowej scenie rockowej wewnętrzne problemy. To powoduje, że zespół przeżywa kłopoty. Mimo trudności, w 1975 pojawia się płyta Sabotage – kolejny sukces.
Jednak nowa płyta Technical Ecstasy (1976) staje się komercyjnym niepowodzeniem. Płyta jest pełna orkiestry symfonicznej, syntezatorów. Co prawda niektórzy uznają tę płytę jako najbardziej ambitną, ale dla fanów Sabbath taka forma jest nie do przyjęcia. Never Say Die! (1978) to kolejny mocno eksperymentalny album, na którym można usłyszeć m.in. bluesowe nawiązania oraz śpiew Billa Warda (perkusisty) w jednym z utworów. Ten album też sprzedaje się słabo, mimo dobrych ocen.
Osbourne zostaje zmuszony do opuszczenia zespołu w 1979 (z powodu nadużywania narkotyków i alkoholu, co utrudniało funkcjonowanie grupy) i, od 1980 roku, zaczyna solową karierę; jego miejsce zajmuje były wokalista zespołu Rainbow, Ronnie James Dio. Nowy album Heaven and Hell to tym razem – duży sukces.
Razem z Ronnie James Dio zespół nagrywa 4 płyty Heaven and Hell, Mob Rules, koncertową Live Evil oraz Dehumanizer. Po tym czasie zespół opuszcza Ronnie James Dio a zastępuje go Ian Gillan z Deep Purple. Zespół razem nagrywa kontrowersyjny album Born Again.
Od tego czasu grupa działa jeszcze długo, następują zmiany personalne. Jednak efekt pracy zespołu nie jest już tak udany, jak w pierwszych latach działalności.
Dnia 13 maja 2006 roku zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.
Obecnie od marca 2007 Anthony "Tony" Iommi, Vinny Appice, Ronnie James Dio i Terence "Geezer" Butler koncertują jako Heaven and Hell.
edytuj Członkowie Black Sabbath
| (1969-1977) | |
|---|---|
| (1977-1978) |
|
| (1978-1979) |
|
| (1979-1980) |
|
| (1980-1982) |
|
| (1982-1983) |
|
| (1983-1984) |
|
| (1984-1985) |
|
| (13 lipca 1985) – Live Aid reunion |
|
| (1985-1986) |
|
| (1986) |
|
| (1986) |
|
| (1987) |
|
| (1987) |
|
| (1987) |
|
| (1987-1988) |
|
| (1988-1989) |
|
| (1989-1991) |
|
| (1991-1992) |
|
| (1992-1994) |
|
| (1994) |
|
| (1994-1995) |
|
| (1995-1997) |
|
| (1997) |
|
| (1997-1998) |
|
| (1998) |
|
| (1999 do dziś) |
|
- Rob Halford – śpiew (14-20 listopada 1992 oraz 26 sierpnia 2004, w obu przypadkach Rob Halford występował podczas koncertów w charakterze zastępcy)
edytuj Dyskografia
edytuj Albumy studyjne
| Rok | Detale albumu | Najwyższa pozycja na liście | Muzyczne certyfikaty [1][2][3] |
||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| UK [4] |
AUT [5] |
NLD [6] |
NOR [7] |
SWE [8] |
SWI [9] |
USA [10] |
|||
| 1970 | Black Sabbath
|
8 | — | — | — | — | — | 23 | Platyna (UK) Platyna (USA) Złoto (Kanada) |
| 1970 | Paranoid | 1 | — | — | 5 | — | — | 12 | 6× platyna (UK) 4× multi-platyna (USA) Platyna (Kanada) |
| 1971 | Master of Reality
|
5 | — | — | 12 | — | — | 8 | 3× platyna (UK) 2× multi-platyna (USA) Platyna (Kanada) |
| 1972 | Vol. 4
|
8 | — | — | 7 | — | — | 13 | 2× platyna (UK) Platyna (USA) Złoto (Kanada) |
| 1973 | Sabbath Bloody Sabbath
|
4 | — | — | 6 | — | — | 11 | Platyna (USA) Złoto (Kanada) |
| 1975 | Sabotage
|
7 | 9 | — | 6 | — | — | 28 | Platyna (UK) Złoto (USA) |
| 1976 | Technical Ecstasy
|
13 | — | — | — | 33 | — | 51 | Platyna (UK) Złoto (USA) |
| 1978 | Never Say Die!
|
12 | — | — | — | 37 | — | 69 | Platyna (UK) Złoto (USA) |
| 1980 | Heaven and Hell
|
9 | — | — | 22 | 25 | — | 28 | 2× platyna (UK) Platyna (USA) Złoto (Kanada) |
| 1981 | Mob Rules
|
12 | — | — | — | 30 | — | 29 | Platyna (UK) Złoto (USA) Złoto (Kanada) |
| 1983 | Born Again
|
4 | — | — | 14 | 7 | — | 39 | Platyna (UK) |
| 1986 | Seventh Star
|
27 | — | — | 17 | 11 | — | 78 | |
| 1987 | The Eternal Idol | 66 | — | — | — | — | — | 168 | |
| 1989 | Headless Cross | 10 | — | — | — | 22 | 23 | 115 | Złoto (UK) |
| 1990 | Tyr | 24 | 24 | — | — | 24 | 24 | 117 | |
| 1992 | Dehumanizer | 28 | 7 | — | — | 12 | 13 | 44 | Platyna (UK) |
| 1994 | Cross Purposes | 41 | 23 | 85 | — | 9 | 41 | 122 | |
| 1995 | Forbidden
|
71 | 40 | 86 | — | 19 | 48 | 199 | |
| "—" znaczy, że album nie znalazł się na liście. | |||||||||
edytuj Albumy koncertowe
| Rok | Detale albumu | Najwyższa pozycja na liście | Certyfikaty [1][2][3] |
||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| UK [4] |
FIN [11] |
FRA [12] |
SWE [8] |
US [10] |
|||
| 1980 | Live at Last
|
— | — | — | — | — | |
| 1982 | Live Evil
|
13 | — | — | 15 | 37 | Platyna (UK) |
| 1995 | Cross Purposes Live
|
— | — | — | — | — | |
| 1998 | Reunion | 41 | 29 | 65 | 11 | 11 | Platyna(USA) Platyna (Kanada) |
| 2002 | Past Lives
|
— | — | — | — | 114 | |
| 2007 | Live at Hammersmith Odeon
|
— | — | — | — | — | |
| "—" znaczy, że album nie znalazł się na liście. | |||||||
edytuj Kompilacje
| Rok | Detale albumu | Najwyższa pozycja na liście | Certyfikaty [1][2] |
|||
|---|---|---|---|---|---|---|
| UK [4] |
NOR [7] |
SWE [8] |
USA [10] |
|||
| 1975 | We Sold Our Soul for Rock 'n' Roll | 35 | — | 21 | 48 | Srebro (UK) 2× multi-platyna (USA) |
| 1996 | The Sabbath Stones | — | — | — | — | |
| 2002 | Symptom of the Universe: The Original Black Sabbath 1970-1978 | — | — | — | — | |
| 2004 | Black Box: The Complete Original Black Sabbath (1970-1978) | — | — | — | — | |
| 2006 | Greatest Hits 1970-1978 | — | — | — | 96 | |
| 2007 | Black Sabbath: The Dio Years | — | 35 | 32 | 54 | |
| 2008 | The Rules of Hell | — | — | — | — | |
| "—" znaczy, że album nie znalazł się na liście. | ||||||
edytuj Single
edytuj Wideografia
| Rok | Wideo | Certyfikaty [13][3][14] |
|---|---|---|
| 1978 | Never Say Die
|
|
| 1980 | Black and Blue
|
|
| 1992 | The Black Sabbath Story Vol. 1 - 1970-1978
|
Platyna (USA) Złoto (Kanada) Złoto (Australia) |
The Black Sabbath Story Vol. 2 - 1978-1992
|
Złoto (USA) | |
| 1995 | Cross Purposes Live
|
|
| 1999 | The Last Supper
|
|
Inside Black Sabbath - 1970-1992
|
||
| 2005 | Black Sabbath's Paranoid
|
|
Black Sabbath - Rock Review
|
||
| 2007 | In Their Own Words
|
edytuj Nieoficjalna dyskografia
Poniższe albumy nie są oficjalne, nie zostały wydane z pomocą zespołu.
- 1970 – Come To The Sabbath. Zapis koncertu z tego samego roku.
- 1980 – Live at Last (Na żywo z 1973 roku – Iommi, Osbourne, Butler, Ward); #5 UK. Zremasterowane i oficjalne wydany jako jeden z dwóch dysków Past Lives.
- 1977 – Greatest Hits. Not to be confused with the official release Greatest Hits 1970-1978, this 10-track compilation only spans the first five albums and used a section of Pieter Brueghel the Elder's "El triunfo de la muerte" for the front cover.
- 1974 – Bagdad (nagranie na żywo z California Jam, Niemcy)
- 1976 – The Original (kompilacja, Niemcy)
- 1978 – Rock Heavies (kompilacja, Niemcy)
- 1978 – Rock Legends (kompilacja)
- 1983 – The Best (kompilacja, Australia)
- 1983 – The Very Best of Black Sabbath (kompilacja, RPA)
- 1984, 1987 – The Kings of Hell (kompilacja, Brazylia)
- 1985 – The Sabbath Collection (kompilacja, UK)
- 1989 – Black Sabbath (kompilacja, ZSRR). Wydany przez państwową radziecką wytwórnię Melodija. Zawiera piosenki z pierwszego i drugiego albumu.
- 1991 – Backtrackin (kompilacja, Australia)
- 1991 – Children of the Grave (piosenki z Vol. 4 plus koncertowa wersja "Children of the Grave")
- 1994 – The Ozzy Osbourne Years (3 dyski z Japonii, zawierające wszystkie utwory z pierwszych sześciu albumów, prócz utworów instrumentalnych i umieszczając "Evil Woman" w miejsce "Wicked World")
- 1995 – Best Ballads
- 1995 – Between Heaven And Hell [1970-1983]
- 1996 – Under Wheels of Confusion (4 dyskowa kompilacja z lat 1970-1987, lata spędzone w wytwórni Warner Bros. Records)
- 1999 – Black Mass
- 2000 – The Best of Black Sabbath (dwie inne kompilacje o tym tytule zostały wydane w latachn 1973 i 1976)
- 2006 – Paranoid (DVD)
edytuj Nagrody, pozycje na listach przebojów i rekordy
| Albumy na listach Billboardu | |||
|---|---|---|---|
| Rok | Album | Lista | pozycja |
| 1970 | Black Sabbath | Pop Albums | 23 |
| 1971 | Master Of Reality | Pop Albums | 8 |
| 1971 | Paranoid | Pop Albums | 12 |
| 1972 | Black Sabbath, Vol. 4 | Pop Albums | 13 |
| 1974 | Sabbath Bloody Sabbath | Pop Albums | 11 |
| 1975 | Sabotage | Pop Albums | 28 |
| 1976 | Technical Ecstasy | Pop Albums | 51 |
| 1976 | We Sold Our Soul For Rock 'N' Roll | Pop Albums | 48 |
| 1978 | Never Say Die! | Pop Albums | 69 |
| 1980 | Heaven And Hell | Pop Albums | 28 |
| 1981 | Mob Rules | Pop Albums | 29 |
| 1983 | Born Again | Pop Albums | 39 |
| 1983 | Born Again | The Billboard 200 | 39 |
| 1983 | Live Evil | Pop Albums | 37 |
| 1984 | Born Again | The Billboard 200 | 108 |
| 1986 | Seventh Star | The Billboard 200 | 78 |
| 1987 | The Eternal Idol | The Billboard 200 | 168 |
| 1988 | The Eternal Idol | The Billboard 200 | 168 |
| 1989 | Headless Cross | The Billboard 200 | 115 |
| 1992 | Dehumanizer | The Billboard 200 | 44 |
| 1994 | Cross Purposes | The Billboard 200 | 122 |
| 1998 | Reunion | The Billboard 200 | 11 |
| 2002 | Past Lives | The Billboard 200 | 114 |
| 2006 | Greatest Hits 1970-1978 | The Billboard 200 | 96 |
| 2007 | The Dio Years | The Billboard 200 | 54 |
| Single na listach Billboardu | |||
|---|---|---|---|
| Rok | Album | Lista | pozycja |
| 1970 | Paranoid | Pop Singles | 61 |
| 1972 | Iron Man | Pop Singles | 52 |
| 1982 | Turn Up The Night | Mainstream Rock | 24 |
| 1982 | Voodoo | Mainsream Rock | 46 |
| 1998 | Psycho Man | Mainstream Rock | 3 |
| 1999 | Selling My Soul | Mainstream Rock Tracks | 17 |
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 BPI Searchable database – Gold and Platinum. British Phonographic Industry. [dostęp 2008-01-03].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 RIAA Gold and Platinum Search for albums by Black Sabbath
- ↑ 3,0 3,1 3,2 CRIA. Canadian Recording Industry Association. [dostęp 2008-01-03].
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 UK Music charts. EveryHit.com. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ 5,0 5,1 Discographie Black Sabbath (German). Ö3 Austria Top 40. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ Discography Black Sabbath (Dutch). MegaCharts. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ 7,0 7,1 7,2 Discography Black Sabbath (Norwegian). VG-lista. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ 8,0 8,1 8,2 Discography Black Sabbath (Swedish). VG-lista. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ 9,0 9,1 Discography Black Sabbath (German). Swiss Singles Top 100. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 Billboard charts. Billboard. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ Discography Black Sabbath. Finnish Charts. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ Discography Black Sabbath. Syndicat national de l'édition phonographique. [dostęp 2008-02-14].
- ↑ RIAA Gold and Platinum Search for videos by Black Sabbath
- ↑ ARIA. Australian Recording Industry Association. [dostęp 2008-01-03].
edytuj Linki zewnętrzne