Konstancjusz II.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Konstancjusz II | |
 |
|
| Imiona | Flavius Iulius Constantius |
| Panował jako | Imperator Caesar Flavius Iulius Constantius Augustus |
| Czas panowania | 9 września 337 r. - 3 listopada 361 r. |
| Dynastia | Dynastia Konstantyna |
| Data urodzin | 7 sierpnia 317 r. |
| Data śmierci | 3 listopada 361 r. |
| Lista cesarzy rzymskich | |
Konstancjusz II (ur. 7 sierpnia 317, zm. 3 listopada 361), cesarz rzymski od 337 do 361.
Drugi z trzech synów Konstantyna I Wielkiego i Fausty, urodzony w Sirmium (dzisiejsza Sremska Mitrovica) w Serbii. 9 września 337 otrzymał tytuł augustus oraz Egipt, Syrię, Azję Mniejszą i Trację. Walczył z królem Persów Szapurem II. Pod koniec 350 roku odrzucił propozycję poselstwa buntowników: Magnencjusza i Wetraniona. 25 grudnia 350 roku w Naisus Wetranion podporządkował się Konstancjuszowi (i ocalił życie).
W marcu 351 roku mianował swojego kuzyna Konstancjusza Gallus współwładcą. Magnencjusz podobnie mianował współcesarzem swojego brata Decensjusza. 28 września pod Mursją stoczyli bitwę, którą Konstancjusz wygrał, choć Magnencjuszowi udało się uciec.
Kolejna kampania wojny domowej doprowadziła w 353 roku do klęski Magnencjusza, który 10 sierpnia zamordował swoją rodzinę i popełnił samobójstwo. Jego brat Decensjusz powiesił się.
Jako cesarz był rzecznikiem arianizmu, który wcielał siłą za pomocą synodów w Arles (353 r.), Mediolanie (355 r.) i Béziers (356 r.). Pod jego presją - np. w Mediolanie wszedł na zgromadzenie biskupów z obnażonym mieczem - potępiono na nich i skazano na zesłanie Atanazego Wielkiego, Hilarego z Poitiers, Dionizego z Mediolanu, Papieża Liberiusza i Hozjusza z Kordoby[1].
Konstancjusz zmarł śmiercią naturalną w miejscowości Mobsukrene leżącej w pobliżu małoazjatyckiego miasta Tarsus 3 listopada 361 roku (Ammianus Marcellinus podaje, że miało to nastąpić po trzech dniach choroby, prawdopodobnie febry). Na łożu śmierci jako następcę wyznaczył swojego przeciwnika Juliana Apostatę.
edytuj Źródła
- ↑ Arianizm, w: Słownik wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa, oprac.J. M. Szymusiak SJ, M. Starowieyski, Poznań 1971, s. 50; Löffler, K. (1914). Flavius Julius Constantius, w: The Catholic Encyclopedia. New York 1914.
| Poprzednik Konstantyn I Wielki |
 |
Cesarz rzymski (współrządy z Konstantynem II i Konstansem) 337 - 361 |
|
Następca Julian Apostata |