Ministry.html



Ministry
Rok założenia	1981
Rok rozwiązania	2008
Pochodzenie	Stany Zjednoczone
Gatunek	Industrial metal
Strona internetowa

Ministry, zespół muzyczny założony w 1981 w Chicago. Jedna z najważniejszych nazw wymienianych w odniesieniu do gatunku industrial (choć właściwie jest to połączenie muzyki industrialnej z metalem). Zespół bardzo ważny dla wielbicieli ciężkich brzmień na całym świecie, bardzo interesujący ze względu na muzyczną ewolucją, jaką przeszedł w ciągu ponad ćwierćwiecza istnienia.

edytuj Historia

Ministry, początkowo jako duet składający się z Ala Jourgensena i Stephena George'a, grało muzykę diametralnie różną od tej, dzięki której zespół stał się sławny w 1. połowie lat 90. Na pierwszym albumie zatytułowanym With Sympathy możemy usłyszeć taneczną muzykę pop o brzmieniu bardzo przypominającym elektro. Ma ona swój urok (np: Effigy (I am not)), ale potem Jourgensen wielokrotnie odżegnywał się od tego okresu swojej twórczości. Dla niektórych słuchanie tego albumu może być wyjątkowo komiczne - zamiast brudnych gitar i stojącego na granicy growla wokalu, mamy sample jak z wczesnego Depeche Mode i głosik studenciaka z czasów dyskotekowego szaleństwa.

Kolejnym albumem Ministry odeszło od dyskoteki w stronę elektronicznej awangardy. Mniej było łatwego do wystukiwania obcasem rytmu, więcej dziwacznych sampli. Wokal stał się bardziej mroczny. Można znaleźć wiele wspólnych elementów tej muzyki i ambientu np. Aphex Twin, The Orb, Biosphere, czy Meat Beat Manifesto. Mniej więcej tym czasie rozeszły się drogi George'a i Jourgensena, który przez pewien czas był jedynym członkiem zespołu.

Kolejny album The Land of Rape and Honey, wydany w 1988 był wielkim przełomem. Jourgensen, już wraz z basistą Paulem Barkerem, który do niedawna był drugą stałą postacią w zespole, ruszył w kierunku metalu. W składzie pojawili się także: William Rieflin, Mike Scaccia, Kevin Ogilvie i Chris Conelly. Płytka osiągnęła wielki sukces na listach przebojów muzyki alternatywnej.

Już w 1989 ukazal się kolejny album zatytułowany The Mind is a Terrible Thing to Taste. Zespół kontynuował obrany wcześniej kierunek, dodając jeszcze elementy punka (nic dziwnego, Jourgensen współpracował w tym czasie z Jello Biafrą, tworząc projekt Lard). Hitem tego krążka był utwór Thieves o właśnie punkowatym, nihilistycznym tekście i bardzo punkowatej muzyce.

W ciągu następnych kilku lat członkowie zespołu intensywnie zajęli się praca nad side-projektami. Jourgensen, prócz Biafry, współpracował też z Trentem Reznorem, tworząc projekt 1000 Homo DJs oraz Revolting Cocks - dodający do eklektycznej muzyki humorystyczne teksty. W tym czasie członkowie Ministry współpracowali wieloma zespołami, min: Pigface, Cabaret Voltaire, Skinny Puppy, KMFDM, Fugazi.

W 1991 Ministry wkroczyło na mainstreamowe listy przebojów z kompozycją Jesus Built my Hotrod, w której bezsensowny, pełen ding-dang-owania tekst wykonał Gibby Hanes, wokalista punkowego projektu muzyczno-happeningowego Butthole Surfers. Utwór ten był w owym czasie grany często w MTV, (wspominają o tym min. członkowie zespołu Tool).

14 czerwca 1992 ukazał się oczekiwany z wielką niecierpliwością album Psalm 69: The Way to Suceed and the Way to Suck Eggs. Grunt dlań przygotował singel z Jesus Built my Hotrod, ale także rosnąca popularność Nine Inch Nails. Album okazał się być wielkim hitem i zagwarantował zespołowi miejsce w historii muzyki. Znalazły się na nim choćby takie utwory jak powstały we współpracy z czołowym pisarzem Beat Generation Williamem Burroughsem Just One Fix poruszający temat narkotyków oraz N.W.O. (New World Order), będący protestem przeciw Amerykańskiej interwencji w Iraku i w ogóle politykę prezydenta USA George'a Busha Seniora.

W następnych latach zespół napotkał na swojej drodze wiele problemów. Największym były narkotyki, przede wszystkim uzależnienie Jourgensena i Barkera od heroiny (na ten temat zawsze muszą opowiadać w wywiadach). Kolejny album ukazał się dopiero w 1995 - było już za późno, by czerpać ogromne zyski z popularności Psalm 69. Muzyka zresztą zmieniła się wyraźnie. Jourgensen i Barker niemalże zrezygnowali z elektroniki, używając bardzo agresywnych gitar. Klimat był jeszcze mroczniejszy, bardziej zbliżony do metalu. Być może to efekt ciężkiej pracy - w wywiadach frontman zespołu opowiada, że muzycy zamknęli się w studiu w odludnej części Teksasu i do czasu ukończenia materiału zrezygnowali ze wszystkich przyjemności (choć prawdopodobnie jest to jeden z albumów w historii rocka, na który ogromny wpływ wywarła heroina). Wśród fanów Ministry do dziś są duże różnice w percepcji Filth Pig - niektórzy uważają go za totalną porażkę, inni zaś za dzieło dorównujące poprzedniemu albumowi.

Kolejne albumy Ministry przeszły już bez większego echa. Jourgensen do dziś kontynuuje drogę wytyczoną przez Psalm 69 i Filth Pig. W 2003 roku z mało czytelnych powodów zespół opuścił Barker. Za ostatnim Albumie można usłyszeć polityczne deklaracje Jourgensena, który atakuje i ośmiesza kolejnego przedstawiciela klanu Bushów na waszyngtońskim tronie. Prawie wszystkie utwory na albumie Houses of the Molé zaczynają się na literę W.

Pod koniec września 2005 odbyła się premiera Rantology, albumu zawierającego remiksy wcześniej wydanych utworów, nowy utwór The Great Satan oraz Bloodlines, kawałek obecny wcześniej na soundtracku z gry VAMPIRE: Bloodlines

W maju 2006 ukazała się płyta Rio Grande Blood. Tego samego miesiąca Jourgensen wspomniał w wywiadzie dla Billboard.com, że następny album - The Last Sucker - będzie ostatnią płytą Ministry.

15 Lipca 2008 roku w Warszawskim klubie Stodoła Ministry zagrało swój jednocześnie pierwszy i ostatni koncert w Polsce. Był to przedostatni koncert tej grupy.

W 2008 roku grupa została rozwiązana.

edytuj Końcowy skład

• Al Jourgensen (wokal, multiinstrumentalista)
• Tommy Victor (gitara; 2005-2008)
• John Bechdel (keyboards; 2006-2008)
• Sin Quirin (gitara; 2006-2008)
• Tony Campos (bas; 2007-2008)
• Aaron Rossi (perkusja; 2008)

edytuj Muzycy tworzący Ministry w ciągu 25 lat

• Al Jourgensen (wokal, multiinstrumentalista, jedyny stały członek)
• Stephen George (perkusja; 1981-1984)
• Robert Roberts (klawisze; 1981-1983)
• Lamont Welton (gitara basowa; 1981)
• Marty Sorenson (gitara basowa; 1981-1982)
• John Davis (klawisze; 1981-1983)
• Robert Roberts (klawisze; koncerty, 1981-1983)
• Brad Hallen (gitara basowa; 1982-1986)
• Mark Pothier (klawisze; 1982-1983)
• Patty Jourgensen (klawisze, wokal; 1983-1986)
• Doug Chamberlin (1983-1984)
• Paul Barker (gitara basowa, klawisze, programowanie, wokal; 1986-2003)
• Bill Reiflin (perkusja, programowanie; 1986-1995)
• Roland Barker (klawisze, saksofon; koncerty 1986 i 1992-1993)
• Kevin Ogilvie (gitara, klawisze, wokal; koncerty 1988 and 1990)
• Mike Scaccia (gitara; 1989-1993, od 2003)
• Martin Atkins (perkusja; koncerty 1990)
• Terry Roberts (gitara; koncerty 1990)
• William Tucker (gitara; koncerty 1990)
• Michael Balch (klawisze, programowanie; 1991-1993)
• Louis Svitek (gitara; 1992-2003)
• Rey Washam (perkusja, programowanie; 1995-1999, 2003)
• Adam Grossman (gitara; 2003)
• Tia Sprockett (perkusja; koncerty 2003)
• Mark Baker (perkusja; od 2003)
• Kol Marshall (klawisze; 2003-2004)
• Max Brody (perkusja, programowanie, saksofon; 2003-2004)
• Darrell James (klawisze; koncerty 2003 i 2004)
• John Monte (gitara basowa; 2004)
• Eddy Garcia (gitara basowa od 2004)
• Bryan Kehoe (gitara; 2004)
• Rick Valles (gitara; od 2004)
• Paul Raven (gitara basowa; 2005-2007)

edytuj Albumy studyjne

edytuj Albumy koncertowe

edytuj Kompilacje i albumy z remixami

edytuj Certyfikaty

• Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs - złota płyta (styczeń 1993)
• The Mind is a Terrible Thing to Taste - złota płyta (grudzień 1995)
• Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs - platynowa płyta (grudzień 1995)
• The Land of Rape and Honey - złota płyta (styczeń 1996)

edytuj Single

• "Cold Life" (1981)
• "Work For Love" (1982)
• "I Wanted to Tell Her" (1983)
• "Revenge" (1983)
• "All Day" (1984)
• "(Everyday Is) Halloween" (1985)
• "Over the Shoulder" (1986)
• "Stigmata" (1988)
• "Flashback" (1989)
• "The Land of Rape and Honey" (1989)
• "Burning Inside" (1989)
• "Thieves" (1990)
• "Jesus Built My Hotrod" (1991)
• "N.W.O." (1992)
• "Just One Fix" (1993)
• " The Fall" (1995)
• "Lay Lady Lay" (1996)
• "Reload" (1996)
• "Brick Windows" (1996)
• "Supermanic Soul" (1999)
• "Bad Blood" (1999)
• "What About Us?" (2001)
• "Piss" (2003)
• "No W (2004)
• "The Great Satan" (2005)
• "The Great Satan Remix" (2006)
• "Lieslieslies" (2006)
• "Let's Go" (2007)
• "Keys to the City" (2008)

edytuj Pozycje na listach

edytuj Box sety

• Box (1993)
• Just Another Fix (1995)
• 3 for One Box (2000)

edytuj Wideo

edytuj Albumy wideo

• In Case You Didn't Feel Like Showing Up (1990)
• Jesus Built My Hotrod (1991)
• Tapes of Wrath (2000)
• What About Us? - Promo (2001)
• Sphinctour (2002)

edytuj Teledyski

• Same Old Madness (1982)
• Revenge (1983)
• Over the Shoulder (1986)
• Stigmata (1988)
• Flashback (1988)
• Burning Inside (1989)
• Thieves (1990)
• Jesus Built My Hotrod (1991)
• N.W.O. (1992)
• Just One Fix (1993)
• Lay Lady Lay (1995)
• Reload (1996)
• Bad Blood (1999)
• What About Us? (2001)
• No W (2004)
• LiesLiesLies (2006)
• Rio Grande Blood (2008)
• Señor Peligro (2008)^[1]
• Khyber Pass (2008)

edytuj Udział w soundtrackach

edytuj Trybuty

• An Industrial Tribute to Ministry (Industrial)
• Wish You Were Queer: A Tribute to Ministry (Industrial i electronica)
• Another Prick In the Wall: A Tribute to Ministry - Volume 2 (Industrial i electronica)
• Devilswork: Tribute to Ministry (heavy metal)

edytuj Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona zespołu