WikiPortallus: Siekiera (grupa muzyczna).html

Siekiera to zespół punkrockowy i nowofalowy z Polski, założony w Puławach na przełomie lat 1983/1984. Siekiera jest ikoną polskiego punk rocka, jednym z najważniejszych zespołów tego nurtu w Polsce. Ich radykalny, wzbudzający strach image w połączeniu z turpistycznymi tekstami i muzyką sprawiły, że szybko stali się żywą legendą, o której powtarzano sobie z ust do ust. Do dzisiejszego dnia zespół uznawany jest za symbol festiwali jarocińskich. W 1984 roku gdy zespół opuścił Tomasz Budzyński, Siekiera zmieniła swoje oblicze ewoluując w stronę muzyki nowofalowej. Zespół zakończył swoją działalność w 1988 z powodu problemów w grupie.

edytuj Muzycy

edytuj Skład zespołu

edytuj Byli członkowie zespołu

edytuj Historia

Początki Siekiery to działający rok wcześniej, też w Puławach, zespół Trafo grający utwory zachodnich kapel punkowych w rodzaju UK Subs, czy Exploited. Na przełomie 1983/84, dwóch muzyków Trafo – Adamski oraz wokalista Tomasz Budzyński wraz z dwoma nowymi muzykami utworzyli zespół Siekiera. Muzykami tymi byli: Dariusz Malinowski – bas, oraz Krzysztof Grela – perkusja.

Pierwszy koncert, po którym nikomu nie znana Siekiera stała się jednym z najgłośniejszych (zarówno w sensie muzyki, jak i sławy) polskich zespołów punkowych, miał miejsce na wiosnę 1984 r. w warszawskim klubie studenckim Remont, będącym na co dzień miejscem skupiającym undergroundowe nurty muzyki jak punk, reggae, ska, rock steady itp.

O zespole stało się głośno zarówno za sprawą radiowej Rozgłośni Harcerskiej, która zaczęła prezentować nagrania z tego koncertu, jak i za sprawą nazwy zespołu, która idealnie oddawała ducha jego muzyki, a już samym swoim brzmieniem zwracała uwagę wszystkich potencjalnych słuchaczy, jak i krytyków muzycznych.

Kolejne dwa koncerty Siekiery odbyły się dopiero kilka miesięcy później na festiwalu w Jarocinie (w sierpniu), gdzie zespół występował już jednak w roli doskonale znanej i oczekiwanej gwiazdy, biorąc udział w konkursie, a następnie koncercie laureatów. Potem miały miejsce koncerty we Wrocławiu na imprezie Rock na Wyspie, oraz w Warszawie – najpierw dość nietypowy koncert na Róbrege, a potem w październiku impreza w klubie Stodoła. Po koncercie w Stodole zespół przestał istnieć w tym składzie (i przestał grać punka), a Budzyński razem z Robertem Brylewskim założyli zespół Armia, który także stał się legendą polskiego punka. Natomiast Adamski, dobierając nowych muzyków zaczął tworzyć zupełnie inną muzykę, którą ogólnie można określić jako nowofalową.

Najbardziej niezwykły przebieg miał koncert Siekiery na Róbrege. Adamski zetknął się wtedy pierwszy raz z marihuaną, czego efektem było strojenie gitary przez cały czas trwania koncertu (zamiast gry). Częściowo strojenie gitary odbywało się solo, w długich przerwach pomiędzy utworami, częściowo w tle sekcji rytmicznej (bas i perkusja) usiłującej grać jakieś utwory. Zespół wykonał poprawnie jedynie ze 2-3 fragmenty swoich utworów, a wrażenie całego koncertu było niezwykle psychodeliczne i przez większość widowni odebrane jako zamierzone. Na uwagę zasługiwał również perkusista, łamiący jak zapałki najtwardsze (najgrubsze) istniejące wtedy w Polsce pałki do gry (firmy Szpaderski), jego podest wręcz falował od uderzeń w bębny, a siła dźwięku mogła niemalże zastąpić nagłośnienie. Wymowna była zapowiedź konferansjera imprezy – Tomasza Świtalskiego – który powiedział przed ich występem: "Teraz prawdopodobnie wystąpi zespół Siekiera". We wkładce do płyty "Na wszystkich frontach świata" Robert Jarosz dementuje legendę o upojeniu narkotykowym Adamskiego, która powstała na skutek długiego strojenia gitary lidera. Strojenie to było związane z metoda gry Adamskiego, który zdejmował struny wiolinowe (jako zbyt "radosne" w brzmieniu) i grał jedynie na trzech strunach basowych. Powodowało to wypaczeniu gryfów marnych polskich gitar i konieczność ciagłego dostrajania.

Punkowa wersja Siekiery reprezentowała w sferze muzycznej ortodoksyjną i prawdopodobnie najbardziej agresywną odmianę punk-rocka w Polsce, czego efektem były nieraz incydenty na widowni – najczęściej z ochroną imprez, niespodziewającą się takiej muzyki i takiej intensywności tańca pogo. Przykładem może być istna "napaść" ochroniarzy na publiczność na koncercie w Stodole, która miała miejsce bezpośrednio po rozpoczęciu przez Budzyńskiego wokalu w pierwszym utworze występu. Owe powiększone siły ochrony były skupione z powodu ciągnącej się za zespołem legendy najbardziej niebezpiecznego zespołu punkowego tamtych lat. Legenda ta nie była do końca uzasadniona, natomiast skwapliwie rozwijana w mediach, jak choćby w folderze reklamowym Jarocina, gdzie organizatorzy pisali, iż o zespole "boją się nawet pisać", aczkolwiek sformułowania tego typu odnosiły się do charakteru muzyki zespołu, a nie domniemanych ekscesów na widowni. Na pewno sama nazwa zespołu dodawała tu dodatkowej "mocy". Efektem tego wszystkiego była dezorientacja organizatorów imprezy w Stodole i przygotowanie powiększonej grupy ochrony na możliwość wystąpienia "najgorszego". Ochroniarze, całkowicie zaskoczeni charakterem występu, w momencie rozpoczynającego się z estrady "ryku" Budzyńskiego i zaczynającego się w tym momencie tańca pogo na widowni, zaczęli bić i kopać na oślep osoby tańczące najbliżej nich. Imprezę przerwano, jednak po wyjaśnieniach dobiegła ona już w miarę spokojnie do końca.

W sferze tekstowej zespół był przeciwieństwem anarchistyczno-filozoficznych tekstów grupy Dezerter, jednak teksty te nie były prymitywne. Stanowiły w swoim przekazie (np. "idzie krwawa rzeź") doskonałe uzupełnienie muzyki. Agresywnej muzyce idealnie towarzyszył również podobny jej w wyrazie, niesamowicie silny i diaboliczny głos Budzyńskiego.

Łącznie cała legenda Siekiery to niecały rok działalności, zamykający się w zaledwie sześciu koncertach na pięciu imprezach w trzech miastach. Mimo to zespół wpisał się na trwałe w historię polskiego punka. Zaistniał też na kilku składankach – płyta Fala będąca kompilacją muzyki tamtych czasów oraz wydania kasetowe z koncertów (np. Róbrege).

Późniejszy okres Siekiery (już bez Tomasza Budzyńskiego) to wiele koncertów, w tym profesjonalnie zorganizowane trasy koncertowe, niekonwencjonalne (choć jednak emitowane na antenie) teledyski do telewizji (np. scena z nagą, tłustą kobietą, przebiegającą przez chłodnię w rzeźni w klipie do piosenki Misiowie puszyści), oraz singel i płyta długogrająca (Nowa Aleksandria). Była to jednak już zupełnie inna muzyka, a publiczność Siekiery była raczej przypadkowa i zdezorientowana ciągnącą się za zespołem famą z jego pierwszego okresu działalności. Jeszcze rok później, w 1985 r. nowa Siekiera próbowała wystąpić w Jarocinie, jednak z powodu negatywnej reakcji publiczności, oskarżającej zespół o zdradę, występ Siekiery został przez organizatorów przerwany.

Ostatecznie zespół zakończył działalność w 1988, a jego lider zajął się działalnością teatralną.

edytuj Dyskografia

edytuj Albumy studyjne

edytuj Single

edytuj Splity

edytuj Bootlegi

edytuj Linki zewnętrzne

p • d • e

Siekiera

Tomasz Adamski • Zbigniew Musiński • Paweł Młynarczyk • Dariusz Malinowski • Tomasz Budzyński • Krzysztof Grela

Albumy

Nowa Aleksandria • Na Wszystkich Frontach Świata • 1984

Single

Misiowie puszyści / Jest bezpiecznie

Splity

Fala • Jak punk to punk • 22 Polish Punk Classics • PRL: Punk Rock Later

Siekiera (grupa muzyczna).html

Spis treści